Deportivismo, celtismo e estados de ánimo

28 Out

“O fútbol é un estado de ánimo”, dicía Jorge Valdano nunha das súas destacadas frases. Referíase aos equipos e non ás súas afeccións, obviamente. Porque se o estado de ánimo da bancada marcase a traxectoria dun club, a situación nos estadios dos dous principais equipos galegos faríanlle dubidar ao ex adestrador arxentino das súas palabras.

O Deportivo está na súa peor tempada dos últimos vinte anos, vén dun tráxico descenso, ten unha difícil situación económica, non se dá afeito á Segunda División, acumula dúbidas -sobre todo cando xoga fóra da casa- e atura a presión de ser considerado o mellor plantel da categoría. No entanto, só co asubío final do partido ante o Nàstic a bancada de Riazor deixou ver algo do seu descontento, con lixeiras protestas que non pasaron a máis malia os ridículos que os branquiazuis asinaron en Alcorcón ou Alcoi e, en menor medida, Cartaxena. Todo, ademais, co apoio dunha masa social de preto de 25.000 abonados e as mellores entradas da división de prata.

O Celta, malia a decepción do frustrado ascenso, está máis afeito á categoría, vai mellorando as súas prestacións, supera xa o seu máximo rival na táboa e está en clara progresión. Aínda así, no descanso do último partido en Balaídos ante o Girona, moitos dos afeccionados celtiñas asubiaron o equipo e insistiron nese ruxe-ruxe que arrodea o seu adestrador desde hai meses. O propio Paco Herrera pediu apoio a unha bancada que non adoita chegar aos 10.000 espectadores de media.

De seguro, o deportivismo perderá a súa innata paciencia se as cousas non melloran e o celtismo aumentará o seu apoio a medida que sigan mellorando os resultados. Ou quizais non…

A fin de ETA e a esperanza do fútbol

21 Out

 

 

O fútbol, ese deporte tan contaminado, sempre agocha algún detalle esperanzador. O mesmo día no que ETA anunciou (non foi sen tempo) o cese definitivo do terrorismo, múltiples personalidades do País Vasco amosaron a súa felicidade e esperanza no futuro nun programa de La Sexta. Un dos convidados foi Jokin Aperribay, presidente da Real Sociedad, que recoñeceu, a preguntas do presentador, que o seu equipo conta cunha importante porcentaxe de afeccionados achegados ao mundo abertzale. Pero tamén os hai do PNV, do PSOE, do PP…

“La Real es lo único que ha unido a mucha gente en Gipuzkoa durante los últimos años”, asegurou o máximo dirixente txuri-urdin, que recoñeceu tamén que Arnaldo Otegi e Mayor Oreja si teñen afeccións comúns e ata comparten filiación nunha entidade: os dous son socios da Real Sociedad.

Porque o deporte e o fútbol, que tantas veces atraen o peor do xénero humano e serven para aloxar a violencia máis estúpida, son tamén capaces de cousas como esta. Que o político conservador sexa seareiro dun club orgulloso euskaldún e na que a maioría dos seus xogadores apostan por unha selección vasca oficial, ou que o líder abertzale anime un conxunto coñecido polo seu apelativo máis monárquico.

 

 

Porque non sabemos parar quietos

18 Out

“Non podo parar quieta, son xornalista e isto é o que sei facer”. Así falaba unha compañeira e amiga no último día do falecido Xornal de Galicia para xustificar a estrea do seu magnífico blog económico. Porque disque cando se pecha unha porta ábrese outra fiestra, e varias xanelas estanse abrindo estes días na rede a mans dos meus colegas na aventura agora finiquitada.

DePunteirolo xa estaba aberta e naceu naquel Xornal.com como bitácora deportiva coa axuda de varios compañeiros. Agora, o que aquí escribe continúa con ela aberta pero na casa grande de internet. Saíra á luz como unha maneira de calmar as ansias de reflexións futboleiras ou baloncestísticas dun xornalista que adora os deportes pero que leva tempo escribindo de  economía, política, lingua ou calquera asunto relevante nesta estraña Galicia.

DePunteirolo seguirá falando de deportes, pero neste blog terán cabida moitas outras cousas. De punteira ou con efecto, pero sen furar. Estades todos convidados.

A estraña folga dos futbolistas

22 Ago

 

Partamos de que os futbolistas están no seu dereito a facer folga. É lexítimo que quen asina un contrato esixa que se cumpra, e é algo máis que lexítimo pedir que os clubs de fútbol paguen o que deben aos xogadores. No entanto, as formas deste paro futbolístico, tal e como denunciou o propio adestrador do Deportivo, non parecen nin correctas nin axeitadas. Menos aínda nestes tempos.

Dicir que é indignante ver a futbolistas multimillonarios colocados tras o portavoz sindical coma se fosen traballadores do metal en pleno conflito é demagóxico. Pero indigna. E indigna moito máis que uns xogadores decidan facer unha folga indo a traballar, outros parando só un día e algúns outros xogando partidos amigables. E todos cobrando, algo inusual para quen fai folga, que non só asume posibles represalias senón que se ve suspendido de emprego e salario nese día de paro. Os máis grandes, Barça e Madrid, volveron dar o peor exemplo adestrando e incluso disputando encontros. Os mesmos que deron a cara para apoiar unha causa totalmente lexítima.

E indigna tamén que os mesmos que agora berran e loitan dunha vez por todas contra unha inxustiza non dubiden en dicir ante calquera micrófono que cobrar unha prima por gañar dun equipo alleo ao seu é algo normal e ético. Todo malia que saben que eses cartos, que moitas veces recollen en maletíns chegados desde milleiros de quilómetros, non son legais, nin declarados nin por suposto éticos. Son diñeiro negro. O mesmo diñeiro negro que algúns (digan o que digan) tamén cobraron algunha vez por non esforzarse de máis malia ter nóminas millonarias.

O fútbol e os futbolistas queren presentarse agora como un sector máis da sociedade afectado pola crise. E hainos moi prexudicados , pero son minoría. O mesmo sector que agora quere saír da súa burbulla, pese a que non se lembra ningún xogador de Primeira e Segunda División que apoiase ou se solidarizase coa folga xeral do pasado 29 de setembro en España. Adestraron e algúns incluso xogaron. Só un equipo profesional, o Rayo Vallecano, decidiu parar daquela. Quizais o único plantel de futbolistas aos que os efectos da crise no fútbol os achegou ao mundo terreal que poucas veces pisan. Curioso.

As bágoas do fútbol galego

5 Xul

 

 

O frustrado ascenso do Lugo foi só a última traxedia dun ano nefasto para o deporte rei en Galicia. Ao descenso do Deportivo e Pontevedra uníronselle as decepcións de Celta, Racing ou Ourense na súa loita por subir de categoría

No mes de maio de 2003, hai pouco máis de oito anos, Celta e Deportivo enfrontábanse nun Balaídos ateigado. Os dous grandes do fútbol galego xogábanse tres puntos fundamentais a poucas xornadas do final da Liga. Os vigueses buscaban un triunfo que os achegase á Champions. Os coruñeses, unha vitoria que os deixase a só un paso de conquistar o seu segundo campionato, tras o acadado só tres anos antes.

Nove anos antes, ao final da tempada 1993-94, o celtista Alejo erraba no Calderón un penalti que suporía o primeiro título da historia do Celta e Djukic outra pena máxima que lle roubaba aos deportivistas estrear o seu palmarés. Nesa mesma campaña, o agora esquecido Compostela derrotaba o Rayo Vallecano en Oviedo para completar o trío de equipos galegos na Primeira División do fútbol español.

Dez anos despois daquel partido de Balaídos e menos de vinte daquelas bágoas que os porteiros González e Cedrún provocaron en deportivistas e celtistas, os 
dous históricos equipos de Galicia volverán enfrontarse tras varios anos sen derbi. Pero farano na Segunda División, para desgraza de todos os afeccionados.

Atrás quedaron os seis títulos do Deportivo (unha Liga, dúas Copas do Rei e tres Supercopas), as fazañas europeas (ante históricos como Milan, PSG, Bayern, Juventus, Arsenal…), os pichichis, os zamoras, os caneos de Djalminha e Bebeto, o Centenariazo… E tamén a Rianxeira en Balaídos, o xogo preciosista daquel Celtiña, as goleadas europeas (a Benfica ou Juventus), as finais copeiras, as vitorias en casa de históricos clubs ingleses…

E moito máis lonxe aínda queda o subcampionato de inverno do Compostela, un equipo lastrado polas débedas e a mala xestión deportiva que agora intenta revivir desde as máis baixas categorías galegas.

O Ferrol%22&destino=xornal” title=”Buscar más entradas en Xornal para: Racing de Ferrol”>Racing de Ferrol, o Ourense ou o Pontevedra, que gozaron da Segunda División nalgunha ocasión durante estas dúas últimas décadas, partirán o ano que vén na Terceira galega, unha categoría que será das máis duras que se recordan na historia e na que tamén estará o Fabril. O filial deportivista uniuse, co seu descenso, ao annus horribilis dos coruñeses.

Porque o fútbol galego cambiou, e moito. Na Segunda B, e á marxe do filial celtiña, os outros dous representantes galegos serán o Coruxo e o Montañeiros, dous equipos sen tanta tradición e localizados nas dúas grandes cidades de Galicia.

Á hora de analizar as causas desta desfeita do balompé galego, a maioría dos consultados coinciden: “hai moitos factores, pero sobre todo a mala planificación económica da maioría dos equipos”. Así o explica Nacho Pacios, agora adestrador e mítico lateral esquerdo do Celta e do Compostela.

“Cando había cartos, os equipos preferiron gastalos en xogadores en vez de afianzar a canteira, as escolas infantís ou de adestradores; agora que veñen mal dadas, parece que se acordan da base e o Celta semella ir polo bo camiño, pero tivo que descender e endebedarse para se decatar”, reflexiona o ex futbolista, que lembra que ese mal non afectou só os dous grandes de Galicia. “Algún escandalizaríase se comprobase as fichas que pagaban equipos como o Pontevedra ou o Ourense”, advirte.

Xosé Manuel Traba, ex xogador do Deportivo e comentarista na Radio Galega, vai polo mesmo camiño. “A planificación futbolística do Depor, por exemplo, foi moi mala, pero o tema económico inflúe moito”, destaca. Para o ex dianteiro, os clubs galegos, “pero tamén noutros sitios, sempre se centraron máis no presente que no futuro e nunca fixeron unha planificación a catro ou cinco anos”. “Agora o Celta tira da canteira e o Deportivo comeza a facelo, aínda que menos; deberíase confiar máis nos novos para ter unha base sólida para moitos anos; os exemplos de Villarreal ou Espanyol son moi significativos”, engade.

Segundo Traba, equipos como o valenciano ou o catalán “saben que coa base que teñen, no caso de entrar en crise, sempre poden tirar con garantías dos rapaces ou vender promesas para sanear a economía”.

Porque canteira haina. Xisco deixou sete millóns no Deportivo e Laure, Lassad, Rochela e Juan Domínguez deberían ser claves na Segunda. No Celta, Vila, Mallo, Lago, Michu, Aspas ou Álex López demostraron que non teñen nada que envexar aos de fóra. E son da casa. Non se pagou traspaso ningún por eles. Pero foi tarde. Algo semellante ocorreu co Pontevedra, afogado tras anos de fichas e gastos excesivos para o seu nivel. O Lugo, que pasou polo mesmo problema, aprendeu a lección. “O problema é cando non planificas de acorde ás posibilidades”, di Traba. “Oxalá me equivoque, pero creo que a maioría de equipos non aprenderon a lección”, insiste Nacho.

Xosé Manuel Traba advírteo: “A Segunda é moi dura e o Deportivo ficha pensando en ascender canto antes, cando quizais debería apostar máis polos rapaces do Fabril para asentar un equipo forte… Máis tendo en conta que ten unhas das mellores instalacións deportivas do fútbol español”.

De feito, os xuvenís de Deportivo e Celta levan anos asinando boas tempadas e algúns dos seus xogadores son pretendidos ou fichados por grandes clubs europeos. “Pero só se confía neles cando se ten a auga ao pescozo; o normal era preferir gastar en fichar algúns xogadores que é mellor nin recordar… Moitos non achegaron nada, pero cortáronlle o paso aos novos”, volve destacar Nacho.

No entanto, tanto Traba –aínda máximo goleador histórico do Deportivo en campionato ligueiro– e Nacho – lateral esquerdo que liderou o mellor Compostela– saben que no fútbol “inflúen un cúmulo de circunstancias”. “A sorte, as arbitraxes, as lesións… Todo che pode saír ao revés e houbo equipos galegos aos que as cousas lles foron mal desde o principio”, din.

Porque por iso o fútbol, tan inxusto ás veces, segue a ser, en palabras do escritor Eduardo Galeano, “o máis importante de entre as cousas menos importantes” para miles de millóns de persoas. “Os resultados ao final da tempada non adoitan ser casualidade, pero todo suma”, aclara Nacho.

Ao fin e ao cabo, tan só uns poucos centímetros separaron o que puido ser unha campaña histórica para o balompé galego da desfeita final. Os cinco centímetros que distanciaron o disparo de Colotto das redes no último partido en Riazor ante o Valencia ou os que afastaron o balón golpeado por Michu da portería na quenda de penaltis ante o Granada. Ou incluso os que provocaron que ao Lugo lle anulasen dous goles claves no último partido da promoción de ascenso ante o Alcoyano.

Cun chisco máis de sorte, ninguén falaría disto. E con tanta derrota, sempre quedará a imaxe da afección deportivista presumindo de cores no peor día dos últimos vinte anos, a dos celtiñas abrazando xogadores en Peinador ou aos do Lugo consolando o seu adestrador. Por iso “o fútbol é a única relixión sen ateos”. Galeano dixit.

Por Miguel Pardo

Opinando sobre Lotina

24 Mai

Os xornalistas Omar Bello e Miguel Pardo opinan sobre Lotina logo de que o adestrador vasco anunciase a súa marcha.

 

Gracias, pese a todo

Siempre que hablo de Lotina, no puedo evitar ser bipolar, y más desde el pasado fin de semana. Me explico. Soy del Dépor desde que tengo uso de razón, y Lotina es el entrenador del descenso, el primer descenso, y espero que último, que yo he vivido. Toda la culpa no es suya, claro que no. El sábado descendimos todos: directiva, cuerpo técnico, jugadores, periodistas y afición, aunque la hinchada sea de Champions. Todo el mundo tiene su grado de responsabilidad y de culpa. Pero unos más que otros. Y creo que Lotina tiene gran parte de ella. No supo formar un equipo lo suficientemente competitivo para mantener la categoría, y creo que había plantilla para más. Tal vez no para mucho más, pero sí para seguir en Primera. Él mismo dijo que no cree que su plantilla esté entre las tres peores de Primera. Ese era, y es, su gran defecto. Habla mucho con la prensa. Para los periodistas, lo admito, es un chollo. Para el club, no tanto. Creo que Lendoiro estaba con el corazón en un puño cada vez que hablaba en rueda de prensa.

Pero soy bipolar cuando hablo de Lotina porque, pese a todo, siempre le estaré agradecido. Empecé a trabajar en prensa deportiva, concretamente en Radio Marca, justo cuando él llegó al Dépor, en el verano de 2007. Y si algo ha demostrado es que es una persona genial, un tipo al que realmente merece la pena conocer, aunque solo sea a nivel profesional, como en mi caso. No sé quien será el nuevo entrenador, pero seguro que no será mejor persona que Lotina. Como mucho, igual de buena. Ojalá.

Omar Bello

 

Culpa, pero non toda

El Deportivo desciende tras veinte años consecutivos en Primera. Lo hace como lo hicieron en estas dos últimas décadas equipos como el Atlético, el Betis, el Celta, el Zaragoza o el Sevilla. Nada anormal. Duele, por la forma, pero nadie duda ya que podía ocurrir. Y Lotina, por supuesto, tiene parte de culpa. Pero no toda.

Desde principio de temporada la figura del entrenador ha sido la excusa perfecta para todo. Se le ha atizado por los fichajes, como suponiendo que eligió a Saúl, Desmarets o Míchel cuando el club le había presentado una lista con Cazorla, Iniesta o Xavi. Fue blanco de las críticas por sus continuas dudas (que sí, son excesivas), como si no las hubiese tenido cuando salvó al equipo con holgura. Y se le ha acusado de empeorar el juego del equipo (cierto) obviando que en las últimas temporadas perdió a Lafita, Verdú, Coloccini, Filipe o Xisco. Casi nada.

Porque Lotina ha cometido muchos errores. El primero, y más grave, renovar una temporada más después de tres campañas brillantes. Y quizás se ha visto superado en un año que, como se ha visto, ya no era el suyo.

Pero saben (y sabemos) que podía haber hablado. Y mucho. De los graves errores estructurales del club, de la pérdida continua de potencial, del tránsfer de Javito o de aquellos que lo traicionaron desde dentro. Pero se ha callado lo que otros, con mucha mejor plantilla, airearon a las primeras de cambio. Aguantó y el resultado fue pésimo. Y eso será lo que quede. Merece críticas, pero no más que la directiva y los jugadores. Eskerrik asko.

Miguel Pardo

 

 

Fútbol e sentimentos

9 Mai

O deportivismo vive unha difícil situación. Como é ben complicado explicar, divagar ou escribir sobre o que sente unha afección nestes momentos, nada mellor que deixarlle a ela que se exprese. O texto que vai a continuación é a reflexión que un seareiro deixou no Facebook tan só uns minutos despois de baixar do bus que o levara a Xixón a animar o seu equipo. Chámase Rubén. Sobran máis comentarios.

“Ayer fuimos víctimas de un atraco. Hemos llorado por enésima vez, nos hemos preguntado ¿¿¿POR QUÉ??? Pero no hemos buscado justificaciones absurdas en Villar, en su primo, en Cajastur o en Central Lechera Asturiana. Tragamos saliva y sacamos fuerzas para jalear y que el equipo salga de donde está por la falta de vista de un árbitro y un linier un sábado por la tarde. Hemos aguantado los gestos antideportivos de un jugador rival, pero hay que ser realistas: esto no es el Madrid-Barça y en unos días solo nosotros nos acordaremos. Los lloros terminaron ayer, ahora hay que mirar para delante, aunque se vea oscuro. La parte buena es que quizás hemos servido de ejemplo para algunos…O no”.