Arquivo | Sen categorizar RSS feed for this section

Un Rayo en estado de depresión anímica e clasificatoria

28 Feb

O Celta tira cara a Primeira sen présa pero sen pausa. Os puntiños de colchón son xa, máis ca unha alegría, unha tranquilidade. No entanto, hai algo que se comenta moito máis ca o bo rendemento dos celestes: o malo dos seus rivais Rayo e Betis.

Ambos equipos están a pasar por unha situación que xa se viviu en Casa Celta: a temida concursal. No Betis, foise levando con máis pena ca gloria. No Rayo a cousa empeza a pintar realmente mal. Xogadores que levan seis meses sen cobrar, partidos que xa se perden por goleada, piques entre a dirección do club e o cadro de futbolistas. É moi difícil convencer uns traballadores que saquen adiante unha empresa cando as súas nóminas non chegan, pero, mal que ben, e coas protestas absolutamente comprensibles e compartibles, as xentes de Clesa, Dhul e compañía están a cumprir. No caso do fútbol, a cousa cambia, porque xa non se depende tanto dun termo como o de “produtividade” como doutros como “ilusión”, “compromiso” ou “gañas”. Que o fútbol é un estado de ánimo é un tópico ben establecido no mundo do balompé, pero tan tópico como real. Porque o rendemento dos xogadores, sobre todo a respecto dos futbolistas que están no lado contrario, depende en boa medida do seu estado de ánimo. Por iso, semella normal que o Rayo atravese agora un estado de depresión anímica e clasificatoria que, polo ben do fútbol e dos propios xogadores, esperemos que pase canto antes. Porque se algo ten a Segunda División é que curte o carácter tanto de directivos, como de cadro técnico, xogadores e afeccionados. É a irmá pequena sen caprichos nin destellos, e aí radica a súa grandeza. Por iso, dende aquí, ánimos tanto a Rayo como a Betis, porque o Celta quere ascender, si, pero non por incomparecencia. Os de Paco Herrera chegarán a Primeira, por méritos propios.

Advertisements

Que sí, j…, que vamos a ascender

21 Feb

Que sí, joder, que vamos a ascender. Con perdón. Pero é que así se poden definir os sentimentos dos celtistas nestes momentos. Tantos anos de esperas e amarguras e, por fin, parece que clarexan os días. Non era sen hora. O afeccionado medio do Celta espertou o domingo pola mañá, foi buscar o xornal ao quiosco e abriu as páxinas das clasificacións. Era feliz. Estaba o seu Celtiña no primeiro posto da clasificación e, o que é máis importante, ten un colchón de cinco puntos sobre esa promoción de ascenso da que xa ninguén quere depender. Pode que ao principio da temporada fora ese o soño e a ambición, pero agora xa queda pequeno porque cos pés postos no ascenso directo, para que pensar en sufrir nunha promoción? “Persoalmente, non descarto nin o primeiro nin o segundo posto, aínda que o noso obxectivo ten que ser acabar, como mínimo, a Liga no sexto posto”, dicía Quique De Lucas -un dos grandes artífices desta ilusionante temporada- na súa presentación. Optimista chámoslle, pero é que agora parece que é unha sorte de pitoniso. Que se sigan cumprindo os seus designios porque agora, xa ata a sorte dos campións ten o Celta, con iso de marcar no último minuto. A complicada situación económica de Betis e Rayo Vallecano -un paso polo que xa os celestes pasaron con moita dor- semella axudar tamén a que se disparen as ilusión, no entanto, non hai que perder de vista que aínda estamos en febreiro e ata xuño pode haber mil e unha tempestades. Só queda pedirlle a San Paco Herrera de Noé que saiba conducir ben a nave ante os diluvios que se poidan presentar e que no último partido de Liga os seareiros celestes xa teñan deixado de cantar o de “que sí, joder, que vamos a ascender”. Será a proba de que a volta a Primeira xa é unha realidade.

Noela Rey Méndez

Operación Triunfo, o Nostradamus futbolístico

17 Xan

Incrible pero certo. Operación Triunfo, ese reality de nenos cantores aos que acabamos esquecendo en canto a Academia pecha as portas é o Nostradamus do fútbol. A clave coñecina a través dunha noticia que reflectía como aumentaba o tráfico de Twitter durante os programas de televisión, xa que os espectadores gozaban de comentar o que vían con outros usuarios. Pois ben, alí aparecían dende comentarios do xogador do Barcelona Gerard Piqué poñendo o grito no ceo polos estilismos dos triunfitos ata o comentario Nostradamus do que falamos.

Resulta que os anos nos que gañou Operación Triunfo unha muller, o Real Madrid quedou por riba do Barcelona na Liga, léase os casos de Rosa en 2002, Ainhoa en 2003, Lorena en 2007 e Virginia en 2008. Primeiro, xa hai que ter gañas de poñerse a comparar os resultados do concurso de cantantes coa clasificación de Liga. E segundo, de ser isto así, empezará Mourinho a gastar o salario en mensaxes de texto para botar a todos os cantantes masculinos de OT?

Selección galega, please!

28 Dec

Varias federacións deportivas e varios cargos nacionalistas reclamaron onte a volta das seleccións deportivas galegas. Fixérono case ás agachadas e con escaso apoio mediático, en contraposición con aquela atención que recibiron os partidos dos combinados galegos durante o bipartito. Xa pouco se escoita daqueles que louvaban a idea pola promoción que supoñía para xogadores e xogadoras de varias disciplinas deportivas, que vían nos partidos do Nadal a oportunidade de reivindicarse ante milleiros de espectadores.

Pronto chegaron os que acusaban aqueles encontros de “aquelarres nacionalistas” ou dos que incluso chegaron a acusar a antiga Xunta de “poñer pistolas no peito” para acudir aos estadios. Sempre foron curiosos os argumentos que advertían da politización do deporte ou da masiva presenza de nacionalistas nas bancadas para animar a Galicia.

Certamente, debe haber poucas cousas máis políticas que representar unha bandeira e un territorio en contraposición a outra bandeira e a outro territorio. É política, non hai dúbida, como case todo. E claro que había máis nacionalistas ou galeguistas nos campos. Sería tamén curioso que aqueles que consideran a súa comunidade (territorio, terra, país…) unha nación diferenciada non acudisen con máis ilusión aos estadios que os que a reducen a unha rexión máis dentro doutra nación única que xa conta cun combinado deportivo asentado.

Poucas cousas fixeron tanto ben para a cohesión sentimental dos galegos que aqueles partidos nos que deportivistas, celtistas ou racinguistas acudían xuntos, e sen rancor, a animar a un equipo que era de todos. Aquel “Selección Galega Xa!” apoiado polo deporte e o mundo da cultura permanece agora gardado no caixón das hemerotecas. Cómpre, se cadra, recuperar aquela reivindicación que agora se limita a uns poucos milleiros, esforzados pero sen medios, e que ocupan un espectro ideolóxico moi definido. Cómpre recuperalo, pero cambialo. Mentres, Euskadi e Catalunya seguen xogando. Esperamos ideas. “Selección Galega, please!”

Alonso volve caer na última arroutada

14 Nov

Ía a cousa por un bo camiño. Fernando Alonso estaba a facer unha incrible remonta no último tramo da temporada de Fórmula 1. Chegaba a Abu Dabi coa misión de deixar tras del na carreira a Mark Webber, o piloto australiano que co Red Bull levaba todo o ano apuntando a campión. Pero equivocouse o asturiano de rival. Era outro Red Bull, o de Sebastian Vettel o que había que vixiar. E non o fixo. A escudería deulle a Webber o papel de señuelo e Alonso caeu na trampa. Mentres, Vettel rodaba comodamente diante. E así fixo ata que cruzou a liña de meta como campión. El non contaba coa vitoria. Alonso, tampouco. l

Empatar contra un equipo que se desmaia (e o árbitro que pasa do tema)

8 Nov

Cando ás veces poñen no televisor os minutos reais que se xogan dun partido, moitos afeccionados botan as mans á cabeza. Xógase, dende logo, moitísimo menos de 90 minutos. Pois ben, en Balaídos, no Celta-Betis, e sendo xenerosos, poderiamos calcular que se se xogaron 40, bo é. Porque o Betis éche un equipo ben blandiño. Vale que a picardía sexa parte do fútbol, acéptase, pero de aí a que cada falta veña seguida de catro minutos cun xogador patas para arriba, retozando polo céspede, hai un bo cacho.

A cousa pódese ilustrar perfectamente cun só caso: Segunda metade, Bustos e Rubén Castro saltan por un balón. Un contra o outro. O balón sae ás botas dun xogador do Betis. Bustos segue en pé. Rubén Castro quéixase sonoramente dende o chan. O balón segue a xogalo o Betis. Nin falar de botalo fóra. Continúa a xogada. Recupera o Celta. E, de súpeto, o colexiado para o encontro para atender o ex do Dépor. Veña xa!, pensan na grada. Rubén Castro está a menos de 50 centímetros da liña de banda de Preferencia. Chaman as asistencias do Betis, que chegan dende o outro lado do campo. Chaman a padiola, que chega dende a outra esquina. Súbeno, átano, retírano. Total de tempo perdido, catro minutos de reloxo.

Na banda, Rubén Castro ponse en pé. Ri. Pide saír ao campo e faino xusto no momento en que o Celta saca de banda. Ale, alegría. E así nin catro, nin cinco, nin seis veces, moitas máis.

O resultado, que un partidazo con máis que sabor a Primeira, quedou deslucido por un árbitro sen carácter ningún e por un equipo que fai de picardía unha trampa ao xogo limpo. Así si que non se pode

Un xenio de nome Iago Aspas

19 Out

Nun lugar de Moaña, de cuxo nome agora mesmo non me acordo, naceu hai unha vintena de anos un mozo tan rabudo e nervoso como xenial e fedello. De nome puxéronlle Iago e de apelido, Aspas. Cando os seareiros celestes o coñeceron, rendéronse aos seus pés. É máis, o carallo do rapaz foi quen de salvar o Celta dos infernos infernísimos da Segunda B. Daquela si que era para facerlle un monumento e non o de Mostovoi, vamos.

Pois ben, el, tan xenial como é, tivo os seus problemiñas para adaptarse á Segunda, pero, con todo, deixou dous dos detalles máis luxosos que se teñen visto pola categoría de prata nos últimos anos. Primeiro, foi un taconazo inmenso que fixo tremer o reinado de Guti con aquel que se marcou en Riazor ante o Dépor. Mesmo lle saíu un grupo mítico do Facebook que o proclamaba como o mellor dos dous. E esta mesma fin de semana volveu poñer o calcaño para marcar un gol ante o Villarreal B. Valer, o que se di valer, valeu só un puntiño (por aquilo do penalti que se lle ocorreu pitar ao señor de negro a falta de dous minutos para o final), pero, con todo, esa imaxe vale máis que mil palabras.

Ben sabe o rapaz que ten importancia no esquema de Paco Herrera, quen, na súa filosofía, ten claro e meridiano que os partidos se gañan nos últimos 20 minutos. E aí é onde o fedello moañés se move como peixe pola ría de Vigo. Non é que sexa un xogador revulsivo. É que é un revulsivo en si mesmo. Cando lle dá a esas patiñas e bota a correr, os defensas xa non saben nin para onde mirar, porque, Iago Aspas sacará algunha xenialidade que os deixará co cú no chan. Iso seguro.