Guadalajara ou como o fútbol debería ser

12 Mar

Os deportivistas que viaxaron a Guadalajara viviron unha desas viaxes que quedará gardada na memoria. E non polo decisivo do partido ou polo espectacular do resultado. Porque o fútbol é moito máis ou hai cousas deste deporte que deberían selo case todo. Que unha afección dun equipo que acaba de perder na casa aplauda aos seareiros rivais mentres estes celebran a vitoria é algo non moi habitual. Que as peñas deste mesmo equipo conviden ás do rival á súa festa é máis estraño aínda. E que presten instrumentos e palcos improvisados para  un duelo de cánticos amigable é unha festa. Rachada.

Porque hai moitos imbéciles (con perdón) que afrontan cada encontro como se dunha batalla se tratase. Que non entenden que o mellor deste circo que tanto engancha é o que se viviu nesta pequena cidade: dúas afeccións en sintonía, sen insultos, gozando do deporte e do turismo futboleiro. Os responsables dunha peña alcarreña trataban de explicar o pasado sábado a razón dunha hospitalidade que a maioría non agardaba. “No es normal que aquí vengan 2.000 personas; no estamos acostumbrados a disfrutar así del fútbol y lo que nosotros queremos es gozar de nuestra estancia en Segunda y de equipos como el Deportivo”, explicaba. E abofé que gozaron. Como os galegos que alí se desprazaron. Porque a afección do Guadalajara deu unha lección a todos. Tamén aos imbéciles (de todos os equipos) que insisten en estragar o que debería ser normal e en facer da tensión e as rivalidades esaxeradas unha norma. Como a aquel que en pleno intercambio de aplausos e cánticos agarimosos tratou de parar aos que berraban “¡Guadalajara!” para agradecer o tratamento recibido. Ninguén lle fixo caso. Por imbécil (con perdón).

Advertisements

3 Respostas to “Guadalajara ou como o fútbol debería ser”

  1. La Zorra Alkarreña 12 de Marzo de 2012 ás 23:52 #

    Guadalajara is not La Mancha!!! Guadalajara no tiene ni un centímetro de esa comarca, que si que existe en las otras provincias de esta utópica región.

    • depunteirolo 13 de Marzo de 2012 ás 00:15 #

      Cierto. Lo acabo de cambiar. Y no será porque no me lo recordásteis. Fue la inercia. Manchego el que no salte! 😉

  2. Little Cachopo 13 de Marzo de 2012 ás 11:10 #

    Igual que dos no pelean si uno no quiere, tampoco dos se abrazan si uno no quiere. Así que el mérito de lo ocurrido el sábado no es solo nuestro. Vosotros, los coruñeses, pusistéis el otro 50% y distéis una lección de que se puede venir en masa sin desbarrar. A alguno le quedaba la duda de qué hubiera pasado si en vez de ganar, perdéis. Yo lo tengo más o menos claro: los que estuvistéis con nosotros por la noche hubieráis estado igualmente cantando y bailando, porque sois de puta madre y os va ese rollo. Y la inmensa mayoría de los aficionados coruñeses se hubiesen comportado igual. Probablemente, cuatro imbéciles (que imbéciles hay en todos los lados, y hay más probabilidad de que los haya entre 3.000 que entre 300) la hubieran intentado montar. Pero quedémonos con lo que ocurrió, y con ese hermanamiento entre aficiones que perdurará. ¡Aúpa La Zorra Alkarreña! ¡Y aúpa la afición del R.C.Deportivo!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: